Johannes Hinterberger
Unha cuestión de paixón
Ser formador de alemán, e profesor de alemán como lingua estranxeira e como segunda lingua (DaF/DaZ), é unha das miñas maiores paixóns.
Dou clase a estudantes de todo o mundo. O que máis me fascina son os malentendidos que poden xurdir na comunicación. Así que supoño que precisamente ese debe ser un dos motivos polos que me atrapa especialmente a gramática da lingua alemá e as posibilidades de expresarse con matices.
As persoas participantes decátanse axiña de que miro as estruturas da gramática alemá dun xeito que non sempre coincide cos materiais didácticos clásicos.
Para min, por exemplo, unha pregunta que se pode responder con si ou non nunca comeza na posición 1, senón sempre na segunda posición. Simplemente falta a posición 1, que só aparece nas preguntas que non se poden responder con si ou non. Como alguén que tamén domina unha ou outra linguaxe de programación, adoito ver as estruturas de forma «meta-metalingüística». Para desgraza dalgúns colegas. *sorry.
Pero como comezou todo?
Hai uns 13.768 millóns de anos, máis ou menos — a ciencia discute moito sobre iso (e eu non penso meterme!) —, di que se formou o universo, ou que Deus o creou. En todo caso, desde entón pasaron bastantes cousas.
O caso é que un día coñecéronse os meus pais. Primeiro naceron os meus dous irmáns. Algún tempo despois, eu. De bebé seguro que berraba moito. Pasei unha infancia feliz nunha vila con mercado que — mentres eu medraba alí — foi declarada cidade. Alí fun á escola primaria (a chamada Volksschule, e despois unha escola secundaria con orientación musical) e máis tarde á escola de comercio. Axiña tiven claro que quería ser secretario si ou si, porque a alternativa, electricista, que probara como traballo de verán durante a escola de comercio, simplemente non me motivaba. Pero, como quixo o destino, todo saíu doutra maneira.
Cando empecei no meu primeiro emprego, estaba feliz. Pagábanme moitísimo por tarefas moi sinxelas. Daquela traballaba como «Assistance of the Assistance of the Area Manager West» para «Die Gelben Seiten» (as Páxinas Amarelas) en Salzburgo. Aínda mellorou cando a «Assistance of the Area Manager West» se despediu e eu collín o seu posto. Uns anos despois, aquel traballo xa me aburría demasiado. Entendía moi ben por que marchara a «Assistance of the Area Manager West».
Ganas de cambio
Tiña ganas dun cambio. Despois de moitos traballos variados e dunha fase realmente extrema (si, moitas veces sei de que falades), traballei para unha empresa de venda por catálogo. Primeiro no centro de atención telefónica e despois en márketing. Gañara un concurso da empresa sobre unha idea creativa e por iso ofrecéronme o cambio.
Aproveitei a oportunidade encantado. Alí descubrín a miña paixón polas estruturas técnicas e polo chamado list broking, que popularmente tamén se coñece como venda de enderezos, aínda que non é exactamente iso. Na empresa aprendín SAS (Statistic Analyzing System) e, con el, SQL, e no meu tempo libre quería sabelo todo sobre HTML. Uns anos máis tarde establecinme pola miña conta cunha axencia multimedia. Alí o importante era a comunicación correcta: a comunicación de mercado.
Ademais da axencia multimedia, que organizaba practicamente de todo, desde páxinas web e publicidade clásica ata eventos, abrira daquela un pequeno punto de encontro que enchía un oco que o meu lugar de residencia en Carintia necesitaba de verdade (copistería + terminais de internet).
Un dos meus proxectos de internet daquela (ver imaxe; ao pouco tempo tiña unhas 1.350 persoas membro) chegou a ter case 80.000 usuarios pouco antes de caer — e iso nunha época na que case ninguén tiña conexión propia a internet nin existía nada parecido a Facebook. Por iso decidín daquela abrir outro punto de encontro noutra localidade.
Cando se mete polo medio un traficante de persoas...
Por desgraza, escollera un lugar cuxo arrendador resultou ser un traficante de persoas e (xa condenado) asasino. Naquela época perdín todo o que se pode perder en bens (materiais). A axencia, os puntos de encontro, os negocios.
O peor foi que, como eu coñecía as circunstancias, o traficante perseguiume por toda Austria. Así que estiven fuxindo, e hoxe entendo ben como se senten moitas persoas que aprenden alemán e que son ou foron perseguidas por agresores nos seus países.
Durante dous anos case non puiden mover un dedo nin deixarme ver en público. O medo á persecución era demasiado grande.
Ao principio a policía non fixo nada, pero ao final deses dous anos (2010) un inspector contactou comigo para interrogarme. Non podía confiar nel. Só aceptei vernos con medidas de seguridade extremas.
Por sorte, despois da conversa co inspector tiven a oportunidade de loitar contra a miña ansiedade. Paso a paso empecei a orientarme de novo, ou mellor dito, a atopar un novo rumbo. O diagnóstico daquela foi síndrome de bore-out. Un estado que aínda hoxe é moi perigoso para min: o medo a morrer de aburrimento. Calquera rutina podería ser mortal para min.
Unha sensación de sen sentido?
Estaba claro que comezara a miña loita contra o sen sentido. Ao principio pensei moito no sentido e no sen sentido de estar aquí, pero tamén de non estar.
Rexistreime moi oficialmente como artista independente que contempla o sentido e o sen sentido da existencia. Matriculeime no bacharelato nocturno para distraerme.
Por desgraza, alí atopeime con estruturas que facían como se non existisen medios modernos como internet. As preguntas, en especial as dúbidas sobre os enunciados e as instrucións, non eran benvidas. Vendo agora, alí aprendín como non quero ser nunca como docente.
O bacharelato nocturno estaba pensado para 8 semestres. Nos dous primeiros semestres aprobara a metade de todos os módulos. Cando me pediron que o tomase con máis calma, aburriume demasiado, así que en 3 semanas fixen os exames complementarios necesarios para uns estudos de Multi-Media-Art que se me meteran na cabeza. Tampouco o aguantei:
Alí non se trataba de arte, nin tampouco de multimedia. Tratábase de publicidade (pero eu xa deixara atrás a axencia; xa non tiña ganas de meterlles produtos na cabeza á xente con mentiras) e de abellas obreiras con título académico que, como executoras ao servizo da industria do cine, da publicidade e do márketing, teñen que cumprir ordes, e cuxa creatividade depende do humor dun superior, non dos clientes. En principio é sen dúbida un campo apaixonante, pero para min non era (xa). Así que volvín ter ganas dun cambio de aires.
Novos aires
Cando me despedín da University of Applied Sciences, atopeime cun anuncio do Bildungsförderungsinstitut (BFI) de Salzburgo no que se promocionaba un curso de diploma.
Ao principio nin me fixei no do curso de diploma; só me chamou a atención o nome da docente. Fora a profesora de alemán cando fixen os exames complementarios. Interesoume máis a oferta e descubrín que trataba do alemán como lingua estranxeira e do alemán como segunda lingua.
Ao ler con máis detalle o programa do curso de diploma, descubrín cada vez máis campos temáticos que me fascinaban. Unha vez inscrito, puiden combinar e achegar todo o que aprendera e vivira ata entón.
Spoiler: con «e equipo» agora tamén me refiro a min. ☺️
Cursos de alemán na televisión, en YouTube, en Facebook e noutros sitios...
Ao rematar o curso de diploma xurdiron novas posibilidades interesantes.
Gerhard e mais eu deseñamos para as persoas participantes un curso B1 (tempadas: B1.1 e B1.2) que se emitiu na televisión, e ademais fundei unha canle de YouTube e outra de Facebook. Cada semana hai varias oportunidades de participar gratis en clases públicas, que se financian do meu propio peto.
Algúns usuarios son membros da canle en YouTube e axúdanme a pagar os custos de internet. Cada semana corríxense centos de textos e axúdase a persoas de todo o mundo a aprender. Agora tamén hai a posibilidade de asistir a clases particulares (de pagamento).
Xa sexa deseño de medios ou docencia, entrementres tamén hai interese en ver a miña perspectiva desde un contexto científico:
Ademais, por un proxecto artístico multimedia, a cidade de Salzburgo e a escola superior de pedagoxía (PH Stefan Zweig) concedéronme o premio «Sprachlos durch Migration» («Sen palabras pola migración»):
Ler o artigo orixinal de Lisa Gold
Aquí podes ver a película premiada:
Ocuparme do tema de quedar sen palabras amosoume ata que punto todo isto me afectara tamén a min. Para min persoalmente foi un proxecto incriblemente importante, que así recibiu un gran recoñecemento.
Gratitude
Todo isto — e moito máis — éncheme de gratitude, alegría e felicidade. Gustaríame devolver parte diso. De cando en vez quero ampliar este «sobre min». Por iso tamén teño moita curiosidade por ver o que nos agarda no futuro nesta plataforma ás persoas participantes e a min.
Polo de agora, deséxoche moito ánimo aprendendo, practicando e participando!
Un saúdo afectuoso e todo o mellor,
Johannes - "JoPhi" - Hinterberger
Formador e profesor diplomado de DaF/DaZ (alemán como lingua estranxeira/segunda lingua)
Especialidades:
- E-teaching,
- E-learning,
- Ensino en liña (individual, en grupo, masivo)
PS: Vida privada
Si, teño. Quen participa nas miñas clases tamén se entera de algo. Publicalo todo sen máis nunha páxina non me parece moi boa idea, porque me encanta o contacto persoal.