Johannes Hinterberger
'n Saak van passie
Om 'n Duitse afrigter en dosent vir Duits as vreemde taal of Duits as tweede taal (DaF/DaZ) te wees, is een van my grootste passies.
Ek gee klas aan leerders van oor die hele wêreld. Wat my veral fassineer, is die misverstande wat weens kommunikasie kan ontstaan. Ek skat dit moet presies een van die redes wees waarom veral die grammatika van die Duitse taal en die moontlikhede om jou genuanseerd uit te druk my so boei.
My deelnemers merk gou dat ek die strukture van die Duitse grammatika op 'n manier bekyk wat nie altyd met die klassieke leermateriaal ooreenstem nie.
Vir my begin 'n vraag wat met ja of nee beantwoord kan word, byvoorbeeld nooit by posisie 1 nie, maar altyd by die tweede posisie. Posisie 1 ontbreek eenvoudig – dit kom net voor by vrae wat nie met ja of nee beantwoord kan word nie. As iemand wat ook een of twee programmeertale ken, sien ek strukture dikwels “meta-metatalig”. Tot die spyt van sommige kollegas. *jammer.
Maar hoe het dit alles begin?
Sowat 13,768 miljard jaar gelede, 'n bietjie meer of minder – die wetenskap stry baie graag daaroor (en ek sal my beslis nie daarin meng nie!) – het die heelal glo ontstaan, of is dit deur God geskep. Sedertdien het in elk geval nogal baie gebeur.
In elk geval het my ouers mekaar op 'n dag leer ken. Eers is my twee broers en susters gebore. 'n Tyd later ek. As baba het ek seker baie gehuil. My kinderjare het ek gelukkig deurgebring in 'n sogenaamde markgemeente wat – terwyl ek daar grootgeword het – tot stad verklaar is. Daar het ek na die laerskool gegaan (die sogenaamde Volksschule en die Musikhauptschule), asook na die handelskool. Dit was dadelik duidelik dat ek absoluut sekretaris wou word, want die alternatief, elektrisiën, wat ek tydens die handelskool as vakansiewerk uitgeprobeer het, het my eenvoudig nie aangestaan nie. Maar soos die noodlot dit wou hê, het alles anders geloop.
Toe ek my eerste werk begin het, was ek oorgelukkig. Daar is heeltemal te veel betaal vir baie eenvoudige werk. Destyds het ek as “Assistance of the Assistance of the Area Manager West” vir “Die Gelben Seiten” (die Goue Gids) in Salzburg gewerk. Dit het nog beter geword toe die “Assistance of the Area Manager West” bedank het en ek haar pos gekry het. 'n Paar jaar later het hierdie werk vir my te vervelig geword. Ek kon goed verstaan waarom die “Assistance of the Area Manager West” weggegaan het.
Begeerte na verandering
Ek het na verandering verlang. Ná allerlei los werkies en 'n werklik uiterste fase (ja, ek weet dikwels waarvan julle praat) het ek vir 'n posbestelhuis gewerk. Eers in die inbelsentrum en toe in bemarking. Ek het 'n maatskappykompetisie oor 'n kreatiewe idee gewen en daarom die aanbod gekry om oor te skuif.
Ek het hierdie kans graag aangegryp. Daar het ek my passie vir tegniese strukture en vir die sogenaamde list broking ontdek, wat in die volksmond ook adresverkoop genoem word, al is dit nie heeltemal akkuraat nie. By die maatskappy het ek SAS (Statistic Analyzing System) en daarmee saam SQL geleer, en in my vrye tyd wou ek alles oor HTML weet. 'n Paar jaar later het ek met 'n multimedia-agentskap vir myself begin werk. Daar het dit gegaan oor die regte kommunikasie; markkommunikasie.
Benewens die multimedia-agentskap, wat van webwerwe en klassieke advertensies tot geleenthede feitlik alles gereël het, het ek destyds ook 'n klein ontmoetingsplek geopen wat 'n gaping gevul het wat my destydse woonplek in Karinthië absoluut nodig gehad het (kopieerwinkel + internetterminale).
Een van my destydse internetprojekte (sien beeld; ná kort tyd het dit sowat 1 350 lede gehad) het kort voor die ineenstorting selfs amper 80 000 gebruikers gehad, en dit in 'n tyd toe amper niemand 'n eie internetverbinding gehad het nie en iets soos Facebook nog nie eens bestaan het nie. Daarom het ek destyds ook besluit om nog 'n ontmoetingsplek in 'n ander dorp te open.
Wanneer 'n mensehandelaar in die pad kom...
Ongelukkig het ek destyds 'n dorp gekies waarvan die verhuurder 'n mensehandelaar en (intussen veroordeelde) moordenaar geblyk het te wees. In daardie tyd het ek alles verloor wat 'n mens aan (wêreldse) besittings kan verloor. Die agentskap, die ontmoetingsplekke, die sake.
Die ergste was dat die mensehandelaar my dwarsdeur Oostenryk agtervolg het omdat ek van die omstandighede geweet het. So was ek op die vlug, en vandag kan ek goed verstaan hoe baie Duitsleerders voel wat in hul tuislande deur aggressors vervolg word en is.
Twee jaar lank kon ek skaars 'n vinger verroer of my in die openbaar beweeg. Die vrees vir vervolging was te groot.
Die polisie het eers niks gedoen nie, maar aan die einde van hierdie twee jaar (2010) het 'n speurder my vir 'n ondervraging gekontak. Ek kon hom nie vertrou nie. Ek was slegs onder uiterste veiligheidsmaatreëls bereid om hom te ontmoet.
Gelukkig het ek ná die gesprek met die beampte die geleentheid gehad om my angstoestande te beveg. Stap vir stap het ek begin om my weer, of eerder opnuut, te oriënteer. Bore-out-sindroom was destyds die diagnose. 'n Toestand wat selfs vandag nog baie gevaarlik vir my is: die vrees om van verveling dood te gaan. Enige roetine kan vir my dodelik wees.
'n Gevoel van sinloosheid?
My stryd teen sinloosheid het blykbaar nou begin. Aanvanklik het ek my baie besig gehou met die sin en onsin van die bestaan, maar ook van die weg-wees.
Ek het my heel amptelik as vryskutkunstenaar geregistreer wat die sin en onsin van die bestaan beskou. Ek het by die aandgimnasium ingeskryf om my gedagtes te verskuif.
Ongelukkig het ek daar strukture teëgekom wat gemaak het asof moderne media soos die internet nie bestaan nie. Vrae, veral opvolgvrae oor opdragte en voorskrifte, was ongewens. Uit vandag se perspektief het ek daar geleer hoe ek as onderwyser beslis nie wil wees nie.
Die aandgimnasium was vir 8 semesters beplan. In die eerste twee semesters het ek die helfte van al die modules voltooi. Toe ek gevra is om dit stadiger te vat, het dit vir my te vervelig geword, daarom het ek in 3 weke die bykomende eksamens afgelê wat nodig was vir 'n Multi-Media-Art-studie wat ek my absoluut ingebeeld het. Ook dit kon ek nie uithou nie:
Dit het daar nie oor kuns gegaan nie, ook nie oor multimedia nie. Dit het gegaan oor advertensies (die agentskap het ek egter reeds agter my gelaat; ek het nie meer lus gehad om mense produkte aan te lieg nie) en oor werkbye met 'n akademiese graad wat as handlangers van die film-, advertensie- en bemarkingsbedryf bevele moet uitvoer, en wie se kreatiwiteit van die bui van 'n meerdere afhang, nie van die kliënte nie. In beginsel is dit sekerlik 'n opwindende veld, maar vir my was dit niks (meer) nie. So het ek weer na 'n verandering van omgewing verlang.
'n Nuwe omgewing
Toe ek van die University of Applied Sciences afskeid geneem het, het ek op 'n advertensie van die Bildungsförderungsinstitut (BFI) in Salzburg afgekom waarop 'n diplomakursus geadverteer is.
Aanvanklik het ek glad nie die diplomakursus raakgesien nie; net die naam van die dosent het my opgeval. Sy was die Duitse dosent toe ek die bykomende eksamens afgelê het. Ek het nader na die aanbod gekyk en vasgestel dat dit oor Duits as vreemde taal en Duits as tweede taal gaan.
Toe ek die program van die diplomakursus noukeuriger deurlees, het ek al hoe meer onderwerpe ontdek wat my gefassineer het. Nadat ek ingeskryf het, kon ek alles wat ek tot dan toe geleer en beleef het, kombineer en inbring.
Spoiler: Met “en span” word intussen ook ek bedoel. ☺️
Duitse kursusse op televisie, op YouTube, op Facebook en elders...
Ná die voltooiing van die diplomakursus het interessante nuwe moontlikhede ontstaan.
Gerhard en ek het vir deelnemers 'n B1-kursus ontwerp (reekse: B1.1 en B1.2) wat op televisie uitgesaai is, en daarbenewens het ek 'n YouTube- en 'n Facebook-kanaal gestig. Elke week is daar 'n paar geleenthede om gratis aan openbare klasse deel te neem, wat uit my eie sak gefinansier word.
Sommige gebruikers is kanaallede op YouTube en help my om die internetkoste te betaal. Elke week word honderde tekste gekorrigeer en mense van oor die hele wêreld met hul leer ondersteun. Intussen is daar ook die moontlikheid om privaat klasse te neem (teen betaling).
Of dit nou mediaontwerp of onderrig is, intussen is daar ook belangstelling om my siening uit 'n wetenskaplike konteks te beskou:
Daarbenewens is die prys “Sprachlos durch Migration” (Sprakeloos deur migrasie) vir 'n multimediale kunsprojek deur die stad Salzburg en die pedagogiese hoëskool (PH Stefan Zweig) aan my toegeken:
Lees die oorspronklike artikel van Lisa Gold
Hier kan jy die film kyk wat bekroon is:
Om my met die onderwerp sprakeloosheid besig te hou, het my gewys hoe baie dit alles ook my self geraak het. Vir my persoonlik was dit 'n ongelooflik belangrike projek wat daardeur groot waardering ontvang het.
Dankbaarheid
Dit alles – en nog baie meer – vervul my met dankbaarheid, vreugde en geluk. Daarvan wil ek graag iets teruggee. Van tyd tot tyd wil ek hierdie “oor my” nog uitbrei. Daarom is ek ook baie nuuskierig oor alles wat die deelnemers en my in die toekoms op hierdie platform wag.
Vir nou wens ek jou baie plesier met leer, oefen en meedoen!
Hartlike groete en alles van die beste,
Johannes - “JoPhi” - Hinterberger
Gediplomeerde DaF/DaZ-afrigter en -dosent
Vakgebiede:
- e-onderrig,
- e-leer,
- aanlyn onderrig (individueel, groep, massa)
NS: Privaat lewe
Ja, het ek. Wie aan my klasse deelneem, kom ook iets daarvan te wete. Om eenvoudig alles so op een bladsy te plaas, vind ek nie juis lekker nie, want ek hou van persoonlike kontak.