Јоханес Хинтербергер
Прашање на страст
Да бидам тренер по германски и предавач по германски како странски и како втор јазик (DaF/DaZ) е една од моите најголеми страсти.
Предавам на ученици од целиот свет. Најмногу ме фасцинираат недоразбирањата што можат да настанат во комуникацијата. Претпоставувам дека токму тоа е една од причините зошто особено ме плени граматиката на германскиот јазик и можностите за изразување со фини нијанси.
Моите учесници брзо забележуваат дека структурите на германската граматика ги гледам на начин што не секогаш се совпаѓа со класичните материјали за учење.
За мене, на пример, прашањето на кое може да се одговори со да или не никогаш не почнува на позиција 1, туку секогаш на втората позиција. Позицијата 1 едноставно недостасува – таа постои само кај прашањата на кои не може да се одговори со да или не. Како некој што владее и со по некој програмски јазик, често ги гледам структурите „мета-метајазично“. На жал на некои колеги. *извинете.
Но, како започна сè?
Пред околу 13,768 милијарди години, малку повеќе или помалку – науката многу сака да се расправа за тоа (а јас никако нема да се мешам!) – вселената наводно настанала или била создадена од Бог. Од тој момент, во секој случај, се случиле доста работи.
Во секој случај, еден ден моите родители се запознале. Прво се родија моите брат и сестра. Некое време подоцна – јас. Како бебе сигурно многу плачев. Среќното детство го поминав во таканаречена пазарна општина, која – додека растев таму – беше прогласена за град. Таму одев во основно училиште (таканареченото Volksschule и музичкото Hauptschule), а потоа и во трговско училиште. Веднаш беше јасно дека по секоја цена сакам да станам секретар, бидејќи алтернативата, електричар, која ја пробав како летна работа за време на трговското училиште, едноставно не ме привлекуваше. Но, како што сакаше судбината, сè се случи поинаку.
Кога ја започнав првата работа, бев пресреќен. За сосема едноставни задачи бев целосно преплатен. Тогаш работев како „Assistance of the Assistance of the Area Manager West“ за „Жолтите страници“ во Салцбург. Стана уште подобро кога „Assistance of the Area Manager West“ даде отказ и јас го добив нејзиното место. Неколку години подоцна оваа работа ми стана премногу досадна. Добро можев да разберам зошто „Assistance of the Area Manager West“ заминала.
Желба за промена
Копнеев по промена. По диво менување работи и една навистина екстремна фаза (да, често знам за што зборувате) работев за една компанија за продажба по пошта. Прво во кол-центарот, а потоа во маркетингот. Победив на натпревар во фирмата во кој се работеше за креативна идеја и затоа добив понуда да се префрлам.
Со задоволство ја прифатив оваа шанса. Таму ја открив својата страст за технички структури и за таканаречениот list broking, кој во народот се нарекува и продажба на адреси, иако тоа не е сосема точно. Во фирмата научив SAS (Statistic Analyzing System), а со тоа и SQL, а во слободното време сакав да знам сè за HTML. Неколку години подоцна се осамостоив со мултимедијална агенција. Таму најважна беше вистинската комуникација: пазарната комуникација.
Покрај мултимедијалната агенција, која организираше речиси сè – од веб-страници и класично рекламирање до настани – тогаш отворив и мало место за средби, кое ја пополни празнината што моето тогашно живеалиште во Корушка навистина ја имаше (копир-центар + интернет-терминали).
Еден од моите тогашни интернет-проекти (види слика; по кратко време имаше околу 1350 членови) кратко пред да пропадне имаше дури речиси 80.000 корисници – и тоа во време кога речиси никој немаше сопствен интернет-приклучок, ниту постоеше нешто како Facebook. Затоа тогаш решив да отворам уште едно место за средби во друго место.
Кога ќе се вмеша трговец со луѓе...
За жал, тогаш избрав место чиј закуподавач се покажа како трговец со луѓе и (во меѓувреме осуден) убиец. Во тоа време изгубив сè што може да се изгуби од (световен) имот. Агенцијата, местата за средби, бизнисите.
Најлошото беше што трговецот со луѓе ме гонеше низ цела Австрија, бидејќи знаев за околностите. Така бев во бегство и денес добро можам да разберам како се чувствуваат многу ученици на германски што биле или се прогонувани од агресори во своите татковини.
Две години речиси не можев ни прст да мрднам, ниту да се движам во јавноста. Премногу голем беше стравот од прогонот.
Полицијата најпрвин ништо не правеше, но на крајот од тие две години (2010) ме контактираше еден криминалистички инспектор заради сослушување. Не можев да му верувам. Бев подготвен да се сретнам со него само под екстремни безбедносни мерки.
За среќа, по разговорот со инспекторот имав можност да се борам со своите состојби на страв. Чекор по чекор почнав повторно, односно одново, да се ориентирам. Bore-out-синдром – така гласеше дијагнозата во тоа време. Состојба што и денес е многу опасна за мене: стравот да умрам од досада. Секаква рутина би можела да биде смртоносна за мене.
Чувство на бесмисленост?
Мојата борба против бесмисленоста очигледно започна. На почетокот многу се занимавав со смислата и бесмислата на постоењето, но и на отсуството.
Сосема официјално се регистрирав како слободен уметник што ги разгледува смислата и бесмислата на постоењето. Се запишав во вечерна гимназија за да ги свртам мислите на нешто друго.
За жал, таму наидов на структури што се однесуваа како да не постојат модерни медиуми како интернетот. Прашањата, особено дополнителните прашања за задачите и барањата, не беа добредојдени. Од денешна перспектива, таму научив каков никако не сакам да бидам како наставник.
Вечерната гимназија беше предвидена за 8 семестри. Во првите два семестри ги завршив половината од сите модули. Кога ме замолија да одам побавно, ми стана премногу досадно, па за 3 недели ги положив дополнителните испити што беа потребни за студии по Multi-Media-Art, кои по секоја цена ги посакував. Ни тоа не го издржав:
Таму не се работеше за уметност, ниту за мултимедија. Се работеше за рекламирање (но агенцијата веќе ја имав оставено зад себе; повеќе немав желба да им лажам производи на луѓето) и за работни пчели со академска титула, кои како извршители на филмската, рекламната и маркетиншката индустрија треба да извршуваат наредби и чија креативност зависи од расположението на претпоставениот, а не од нарачателите. Во принцип, тоа сигурно е возбудливо поле, но за мене (веќе) не беше. Така повторно копнеев по промена на средината.
Нова средина
Кога се збогував со University of Applied Sciences, наидов на оглас на Институтот за унапредување на образованието (BFI) во Салцбург, на кој се рекламираше дипломски курс.
Најпрвин воопшто не го забележав делот за дипломскиот курс; во очи ми падна само името на предавачката. Таа беше предавачка по германски кога ги полагав дополнителните испити. Подетално се заинтересирав за понудата и открив дека станува збор за германски како странски јазик и германски како втор јазик.
При подетално читање на програмата на дипломскиот курс откривав сè повеќе тематски области што ме фасцинираа. Откако се пријавив, можев да комбинирам и да вложам сè што дотогаш сум научил и доживеал.
Спојлер: со „и тимот“ во меѓувреме сум мислен и јас. ☺️
Курсеви по германски на телевизија, на YouTube, на Facebook и на други места...
По завршувањето на дипломскиот курс дојдоа интересни нови можности.
Герхард (Gerhard) и јас осмисливме B1-курс за учесници (сезони: B1.1 и B1.2), кој беше емитуван на телевизија, а освен тоа основав канал на YouTube и на Facebook. Секоја недела има неколку можности бесплатно да се учествува на јавни часови, кои се финансираат од приватен џеб.
Некои корисници се членови на каналот на YouTube и помагаат да можам да ги плаќам трошоците за интернет. Секоја недела се исправаат стотици текстови и им се помага во учењето на луѓе од целиот свет. Во меѓувреме постои и можност за приватни часови (со надомест).
Било да е медиумско обликување или настава, во меѓувреме постои интерес и мојот поглед да се разгледа од научен контекст:
Освен тоа, за мултимедијален уметнички проект ја добив наградата „Без зборови поради миграција“ (Sprachlos durch Migration) од градот Салцбург и Педагошката висока школа (PH Stefan Zweig):
Прочитај ја оригиналната статија од Лиза Голд (Lisa Gold)
Тука можеш да го видиш филмот што беше награден:
Занимавањето со темата за безгласноста ми покажа колку сето тоа и мене лично ме погодило. За мене лично тоа беше неверојатно важен проект, кој со тоа доби големо признание.
Благодарност
Сето ова – и уште многу повеќе – ме исполнува со благодарност, радост и блаженство. Од тоа би сакал да вратам нешто. Од време на време би сакал да го проширам ова „за мене“. Затоа сум и многу љубопитен што сè им претстои на учесниците и мене на оваа платформа во иднина.
За сега ти посакувам многу забава во учењето, вежбањето и учеството!
Срдечни поздрави и сè најдобро,
Јоханес - „JoPhi“ - Хинтербергер (Johannes Hinterberger)
Дипломиран тренер и предавач по германски како странски и втор јазик (DaF/DaZ)
Стручни области:
- е-настава,
- е-учење,
- онлајн-настава (индивидуална, групна, масовна)
П.С.: Приватен живот
Да, имам. Кој учествува на мојата настава, дознава нешто и за тоа. Едноставно сè паушално да објавувам на една страница не ми е особено убаво, бидејќи го сакам личниот контакт.