იოჰანეს ჰინტერბერგერი

ვნების საქმე

გერმანული ენის ტრენერობა, ასევე გერმანულის, როგორც უცხო და როგორც მეორე ენის (DaF/DaZ), ლექტორობა ჩემი ერთ-ერთი უდიდესი გატაცებაა.

ვასწავლი მსმენელებს მთელი მსოფლიოდან. განსაკუთრებით მხიბლავს ის გაუგებრობები, რომლებიც კომუნიკაციის გამო შეიძლება წარმოიშვას. ასე რომ, ვფიქრობ, სწორედ ეს უნდა იყოს ერთ-ერთი მიზეზი, რის გამოც განსაკუთრებით მიტაცებს გერმანული ენის გრამატიკა და აზრის დიფერენცირებულად გამოხატვის შესაძლებლობები.

ჩემი მონაწილეები სწრაფად ამჩნევენ, რომ გერმანული გრამატიკის სტრუქტურებს ისე ვუყურებ, რომ ეს ყოველთვის არ ემთხვევა კლასიკურ სასწავლო მასალებს.

მაგალითად, ჩემთვის კითხვა, რომელსაც „კი“ ან „არა“ შეიძლება უპასუხო, არასდროს იწყება პირველ პოზიციაზე, არამედ ყოველთვის მეორეზე. უბრალოდ, პირველი პოზიცია აკლია — ის მხოლოდ იმ კითხვებში გვხვდება, რომლებსაც ვერ უპასუხებ „კი“-თი ან „არა“-თი. როგორც ადამიანი, რომელიც ამა თუ იმ პროგრამირების ენასაც ფლობს, სტრუქტურებს ხშირად „მეტა-მეტაენობრივად“ ვხედავ. ზოგიერთი კოლეგის სამწუხაროდ. *ბოდიში.

მაგრამ როგორ დაიწყო ყველაფერი?

დაახლოებით 13,768 მილიარდი წლის წინ, ცოტა მეტი თუ ნაკლები — მეცნიერებას ამაზე კამათი ძალიან უყვარს (და მე არაფრის დიდებით არ ჩავერევი!) — სამყარო წარმოიშვა, ან ღმერთმა შექმნა. მას შემდეგ, ყოველ შემთხვევაში, საკმაოდ ბევრი რამ მოხდა.

ასეა თუ ისე, ერთ დღეს ჩემი მშობლები ერთმანეთს გაიცნენ. ჯერ ჩემი ორივე და-ძმა მოევლინა ქვეყანას. გარკვეული დროის შემდეგ — მე. ჩვილობისას ალბათ ბევრს ვღრიალებდი. ბავშვობა ბედნიერად გავატარე ე.წ. სავაჭრო დაბაში, რომელსაც — სანამ იქ ვიზრდებოდი — ქალაქის სტატუსი მიენიჭა. იქ დავდიოდი სკოლაში (ე.წ. დაწყებით სკოლასა და მუსიკალური მიმართულების საშუალო სკოლაში), ასევე კომერციულ სასწავლებელში. მაშინვე ცხადი გახდა, რომ აუცილებლად მდივნობა მინდოდა, რადგან ალტერნატივამ — ელექტრიკოსობამ, რომელიც კომერციულ სასწავლებელში სწავლისას არდადეგების სამუშაოდ გამოვცადე — უბრალოდ ვერ ამაღელვა. მაგრამ, როგორც ბედმა ინება, ყველაფერი სხვაგვარად მოხდა.

როცა პირველ სამსახურში დავიწყე მუშაობა, უბედნიერესი ვიყავი. იქ სულ მარტივი საქმისთვის სრულიად გადამეტებულად იხდიდნენ. მაშინ ვმუშაობდი „Assistance of the Assistance of the Area Manager West“-ად „ყვითელ გვერდებში“ ზალცბურგში. ეს კიდევ უკეთესი გახდა, როცა „Assistance of the Area Manager West“ სამსახურიდან წავიდა და მისი ადგილი მე მივიღე. რამდენიმე წლის შემდეგ ეს საქმე ზედმეტად მოსაწყენი გახდა ჩემთვის. კარგად მესმოდა, რატომ წავიდა „Assistance of the Area Manager West“.

ცვლილების სურვილი

ცვლილებას ვნატრობდი. უწესრიგო დროებითი სამუშაოებისა და მართლაც ექსტრემალური პერიოდის შემდეგ (დიახ, ხშირად ვიცი, რაზეც ლაპარაკობთ) ფოსტით ვაჭრობის კომპანიაში ვმუშაობდი. ჯერ ქოლ-ცენტრში, შემდეგ მარკეტინგში. კომპანიის შიდა კონკურსი მოვიგე, რომელიც კრეატიულ იდეას ეხებოდა, და ამიტომ მივიღე შეთავაზება, გადავსულიყავი.

სიამოვნებით გამოვიყენე ეს შანსი. იქ აღმოვაჩინე ჩემი გატაცება ტექნიკური სტრუქტურებითა და ე.წ. ლისტბროკინგით, რომელსაც ხალხში მისამართების გაყიდვასაც უწოდებენ, თუმცა ეს ბოლომდე ზუსტი არ არის. კომპანიაში ვისწავლე SAS (Statistic Analyzing System) და მასთან ერთად SQL, თავისუფალ დროს კი HTML-ის შესახებ ყველაფრის ცოდნა მინდოდა. რამდენიმე წლის შემდეგ საკუთარი საქმე წამოვიწყე — მულტიმედიური სააგენტო. იქ ყველაფერი სწორ კომუნიკაციაზე იყო დამოკიდებული; საბაზრო კომუნიკაციაზე.

მულტიმედიური სააგენტოს გარდა, რომელიც თითქმის ყველაფერს აწყობდა — ვებგვერდებიდან და კლასიკური რეკლამიდან ღონისძიებებამდე, — მაშინ კიდევ ერთი პატარა შეხვედრების ადგილი გავხსენი, რომელმაც ის ხარვეზი შეავსო, რაც ასე აკლდა ჩემს მაშინდელ საცხოვრებელ ადგილს კარინთიაში (ასლების ცენტრი + ინტერნეტ-ტერმინალები).

ჩემს ერთ-ერთ მაშინდელ ინტერნეტ-პროექტს (იხ. სურათი, მცირე ხანში მას დაახლოებით 1350 წევრი ჰყავდა) დაშლამდე ცოტა ხნით ადრე თითქმის 80 000 მომხმარებელიც კი ჰყავდა, და ეს იმ დროს, როცა თითქმის არავის ჰქონდა საკუთარი ინტერნეტ-კავშირი და Facebook-ის მსგავსი რამ საერთოდ არ არსებობდა. ამიტომაც გადავწყვიტე მაშინ, კიდევ ერთი შეხვედრების ადგილი სხვა დასახლებაში გამეხსნა.

როცა შუაში ადამიანებით მოვაჭრე ჩაერევა...

სამწუხაროდ, მაშინ ისეთი ადგილი ავირჩიე, რომლის მეიჯარე ადამიანებით მოვაჭრე და (მოგვიანებით მსჯავრდებული) მკვლელი აღმოჩნდა. ამ პერიოდში დავკარგე ყველაფერი, რისი დაკარგვაც (მიწიერი) ქონებიდან შეიძლება. სააგენტო, შეხვედრების ადგილები, ბიზნესი.

ყველაზე უარესი ის იყო, რომ ადამიანებით მოვაჭრე მთელ ავსტრიაში მდევნიდა, რადგან ვითარების შესახებ ვიცოდი. ასე რომ, გაქცევაში ვიყავი და დღეს კარგად მესმის, როგორ გრძნობენ თავს გერმანულის ბევრი შემსწავლელი, რომლებსაც თავიანთ სამშობლოში აგრესორები დევნიდნენ და დევნიან.

ორი წლის განმავლობაში თითსაც ძლივს ვანძრევდი და საჯაროდ გამოჩენას ვერ ვბედავდი. დევნის შიში ზედმეტად დიდი იყო.

პოლიცია თავიდან უმოქმედოდ იყო, მაგრამ ამ ორი წლის ბოლოს (2010) სისხლის სამართლის პოლიციის თანამშრომელი დამიკავშირდა დაკითხვის მიზნით. მისი ნდობა არ შემეძლო. მხოლოდ უკიდურესი უსაფრთხოების ზომების დაცვით ვიყავი მზად, მას შევხვედროდი.

საბედნიეროდ, თანამშრომელთან საუბრის შემდეგ შესაძლებლობა მომეცა, შიშის შეტევებს შევბრძოლებოდი. ნაბიჯ-ნაბიჯ დავიწყე ხელახლა, ანუ ახლებურად, ორიენტირება. იმ დროს დიაგნოზი ასე ჟღერდა: ბორაუტის სინდრომი (Bored-out). მდგომარეობა, რომელიც დღესაც ძალიან საშიშია ჩემთვის: მოწყენილობისგან სიკვდილის შიში. ნებისმიერი რუტინა შეიძლება ჩემთვის სასიკვდილო აღმოჩნდეს.

უაზრობის განცდა?

ჩემი ბრძოლა უაზრობის წინააღმდეგ, როგორც ჩანს, დაიწყო. თავიდან ბევრს ვფიქრობდი ყოფნის, მაგრამ ასევე არყოფნის, აზრსა და უაზრობაზე.

სრულიად ოფიციალურად დავრეგისტრირდი თავისუფალ ხელოვანად, რომელიც ყოფნის აზრსა და უაზრობას იკვლევს. საღამოს გიმნაზიაში ჩავეწერე, რომ ფიქრები სხვა რამეზე გადამეტანა.

სამწუხაროდ, იქ ისეთ სტრუქტურებს წავაწყდი, რომლებიც თავს ისე აჩვენებდნენ, თითქოს თანამედროვე მედია, მაგალითად ინტერნეტი, არ არსებობდა. კითხვები, განსაკუთრებით დავალებებთან/მოთხოვნებთან დაკავშირებით დამაზუსტებელი კითხვები, არასასურველი იყო. დღევანდელი გადასახედიდან იქ ვისწავლე, როგორი არავითარ შემთხვევაში არ მინდა ვიყო, როგორც მასწავლებელი.

საღამოს გიმნაზია 8 სემესტრზე იყო გათვლილი. პირველ ორ სემესტრში ყველა მოდულის ნახევარი გავიარე. როცა მთხოვეს, უფრო ნელა მევლო, ეს ზედმეტად მოსაწყენი გახდა ჩემთვის, ამიტომ 3 კვირაში ჩავაბარე ის დამატებითი გამოცდები, რომლებიც საჭირო იყო მულტიმედიური ხელოვნების სწავლისთვის, რომელიც აუცილებლად ჩავიჭედე თავში. ვერც ამას გავუძელი:

იქ საქმე არც ხელოვნებას ეხებოდა და არც მულტიმედიას. საქმე რეკლამას ეხებოდა (სააგენტო, თუმცა, უკვე უკან მქონდა მოტოვებული, აღარ მქონდა სურვილი, ადამიანებისთვის პროდუქტები ტყუილით შემეჩეჩებინა) და აკადემიური ხარისხის მქონე მუშა ფუტკრებს, რომლებიც, როგორც კინო-, სარეკლამო და მარკეტინგული ინდუსტრიის მორჩილი შემსრულებლები, ბრძანებებს უნდა ასრულებდნენ და რომელთა კრეატიულობა ხელმძღვანელის ხასიათზეა დამოკიდებული და არა დამკვეთებზე. ზოგადად, ეს ალბათ საინტერესო სფეროა, მაგრამ ჩემთვის ეს არ იყო (აღარ იყო). ამიტომ კვლავ მოვინდომე, ასე ვთქვათ, შპალერის გამოცვლა.

ახალი შპალერი

როცა University Of Applied Sciences-ს გამოვეთხოვე, ზალცბურგში განათლების ხელშეწყობის ინსტიტუტის (BFI) განცხადებას წავაწყდი, რომელშიც სადიპლომო კურსი რეკლამდებოდა.

თავიდან საერთოდ ვერ შევნიშნე, რომ საქმე სადიპლომო კურსს ეხებოდა — უბრალოდ ლექტორის სახელმა მიიპყრო ჩემი ყურადღება. ის გერმანულის ლექტორი იყო, როცა დამატებით გამოცდებს ვაბარებდი. შეთავაზებით უფრო დავინტერესდი და აღმოვაჩინე, რომ საქმე გერმანულს, როგორც უცხო ენას, და გერმანულს, როგორც მეორე ენას, ეხებოდა.

სადიპლომო კურსის პროგრამის უფრო ყურადღებით წაკითხვისას სულ უფრო მეტ თემატურ სფეროს ვპოულობდი, რომლებიც მხიბლავდა. რეგისტრაციის შემდეგ შევძელი, ყველაფერი, რაც მანამდე ვისწავლე და განვიცადე, გამეერთიანებინა და გამომეყენებინა.

სპოილერი: „და გუნდი“ — ახლა ამაში მეც ვიგულისხმები. ☺️

გერმანულის კურსები ტელევიზიით, YouTube-ზე, Facebook-ზე და სხვაგან...

სადიპლომო კურსის დასრულების შემდეგ საინტერესო, ახალი შესაძლებლობები გაჩნდა.

Gerhard-მა და მე მონაწილეებისთვის შევქმენით B1 კურსი (სეზონები: B1.1 და B1.2), რომელიც ტელევიზიით გადაიცემოდა; გარდა ამისა, დავაარსე YouTube-არხი და Facebook-არხიც. ყოველ კვირას რამდენიმე შესაძლებლობაა, უფასოდ მიიღო მონაწილეობა საჯარო გაკვეთილებში, რომლებიც პირადი ჯიბიდან ფინანსდება.

სატელევიზიო გადაცემების ნახვა

ზოგიერთი მომხმარებელი YouTube-ზე არხის წევრია და მეხმარება ინტერნეტის საფასურის გადახდაში. ყოველკვირეულად ასობით ტექსტი სწორდება და მთელი მსოფლიოდან ადამიანები სწავლაში მხარდაჭერას იღებენ. ახლა კერძო გაკვეთილებზე დასწრების შესაძლებლობაც არსებობს (ფასიანი).

მედიადიზაინი იქნება თუ სწავლება — ამასობაში ჩემი ხედვის სამეცნიერო კონტექსტში განხილვის ინტერესიც გაჩნდა:

მოხსენების ნახვა

გარდა ამისა, მულტიმედიური სახელოვნებო პროექტისთვის ქალაქ ზალცბურგმა და პედაგოგიურმა უმაღლესმა სასწავლებელმა (PH Stefan Zweig) პრემია „უსიტყვოდ მიგრაციის გამო“ მომანიჭეს:

Lisa Gold-ის ორიგინალი სტატიის ნახვა

აქ შეგიძლია ნახო ფილმი, რომელიც დაჯილდოვდა:

უსიტყვობის თემაზე მუშაობამ დამანახა, რამდენად შემეხო ეს ყველაფერი მეც პირადად. ჩემთვის პირადად ეს წარმოუდგენლად მნიშვნელოვანი პროექტი იყო, რომელმაც ამით დიდი დაფასება დაიმსახურა.

მადლიერება

ეს ყველაფერი — და კიდევ ბევრი სხვა — მადლიერებით, სიხარულითა და ნეტარებით მავსებს. ძალიან მინდა, ამის ნაწილი დავაბრუნო. დროდადრო მსურს ეს „ჩემ შესახებ“ კიდევ გავაფართოო. ამიტომაც ძალიან მაინტერესებს, რა ელით მონაწილეებს და მე ამ პლატფორმაზე მომავალში.

ჯერჯერობით გისურვებ სიამოვნებას სწავლაში, ვარჯიშსა და მონაწილეობაში!

გულითადი სალამი და ყოველივე საუკეთესო,

იოჰანეს „ჯოფი" ჰინტერბერგერი (Johannes - "JoPhi" - Hinterberger)
დიპლომირებული DaF/DaZ ტრენერი და ლექტორი (გერმანული, როგორც უცხო/მეორე ენა)

სპეციალიზაცია:

• ელექტრონული სწავლება (E-Teaching),
• ელექტრონული სწავლა (E-Learning),
• ონლაინ-გაკვეთილები (ინდივიდუალური, ჯგუფური, მასობრივი)

PS: პირადი ცხოვრება

დიახ, მაქვს. ვინც ჩემს გაკვეთილებზე დადის, მის შესახებაც გაიგებს რაღაცას. ყველაფრის უბრალოდ ერთ გვერდზე გამოქვეყნება არც ისე მომწონს, რადგან პირადი კონტაქტი მიყვარს.