Johannes Hinterberger

Ástríða

Að vera þýskuþjálfari og kennari í þýsku sem erlendu máli og þýsku sem öðru máli (DaF/DaZ) er ein af mínum mestu ástríðum.

Ég kenni nemendum alls staðar að úr heiminum. Það sem heillar mig mest er misskilningurinn sem getur komið upp í samskiptum. Ég giska því á að það hljóti að vera ein af ástæðunum fyrir því að málfræði þýskunnar sérstaklega, og möguleikarnir sem hún býður upp á til blæbrigðaríkrar tjáningar, heilla mig svona.

Þátttakendur mínir taka fljótt eftir því að ég skoða formgerðir þýskrar málfræði á hátt sem kemur ekki alltaf heim og saman við hefðbundið námsefni.

Fyrir mér byrjar til dæmis spurning sem hægt er að svara með já eða nei aldrei í sæti 1, heldur alltaf í öðru sæti. Sæti 1 vantar einfaldlega – það kemur aðeins fyrir í spurningum sem ekki er hægt að svara með já eða nei. Sem einhver sem kann líka eitt og annað forritunarmál sé ég formgerðir oft „meta-metamálfræðilega“. Sumum samstarfsmönnum mínum til mikillar armæðu. *afsakið.

En hvernig byrjaði þetta allt?

Fyrir um það bil 13,768 milljörðum ára, plús mínus – vísindamenn elska að rífast um það (og ég ætla sko ekki að blanda mér í það!) – á alheimurinn að hafa orðið til, eða verið skapaður af Guði. Síðan þá hefur í öllu falli ansi margt gerst.

Að minnsta kosti kynntust foreldrar mínir einn daginn. Fyrst fæddust tvö systkini mín. Nokkru síðar ég. Sem ungbarn orgaði ég örugglega mikið. Ég átti hamingjuríka barnæsku í svokölluðum markaðsbæ sem – á meðan ég ólst þar upp – fékk kaupstaðarréttindi. Þar gekk ég í grunnskóla (svokallaðan Volksschule og síðan unglingaskóla með áherslu á tónlist) og síðan í verslunarskóla. Það var strax ljóst að ég vildi endilega verða ritari, því hinn kosturinn, rafvirki, sem ég hafði prófað í sumarvinnu meðan ég var í verslunarskólanum, höfðaði bara ekki til mín. En eins og örlögin vildu fór allt á annan veg.

Þegar ég byrjaði í fyrsta starfinu mínu var ég í skýjunum. Þar fékk ég allt of hátt kaup fyrir mjög einföld verk. Þá vann ég sem „Assistance of the Assistance of the Area Manager West“ hjá „Gulu síðunum“ í Salzburg. Það varð enn betra þegar „Assistance of the Area Manager West“ sagði upp og ég fékk stöðuna hennar. Nokkrum árum síðar fannst mér þetta starf orðið of leiðinlegt. Ég skildi vel hvers vegna „Assistance of the Area Manager West“ hafði hætt.

Löngun til breytinga

Mig langaði í breytingar. Eftir tímabil af villtri íhlaupavinnu og virkilega öfgakenndu skeiði (já, ég veit oft um hvað þið eruð að tala) vann ég hjá póstverslun. Fyrst í þjónustuverinu og síðan í markaðsdeildinni. Ég hafði unnið keppni innan fyrirtækisins sem snerist um skapandi hugmynd og fékk þess vegna boð um að skipta um deild.

Ég þáði það tækifæri með glöðu geði. Þar uppgötvaði ég ástríðu mína fyrir tæknilegum formgerðum og svokallaðri listamiðlun, sem í daglegu tali er kölluð sala á heimilisföngum, þótt það sé ekki alveg rétt. Í fyrirtækinu lærði ég SAS (Statistic Analyzing System) og þar með SQL, og í frítímanum vildi ég vita allt um HTML. Nokkrum árum síðar stofnaði ég eigið fyrirtæki, margmiðlunarstofu. Þar skipti rétt samskipti öllu máli: markaðssamskipti.

Auk margmiðlunarstofunnar, sem skipulagði nánast allt frá vefsíðum og hefðbundnum auglýsingum til viðburða, hafði ég þá líka opnað lítinn samkomustað sem fyllti í skarð sem þáverandi heimabær minn í Kärnten þurfti nauðsynlega á að halda (ljósritunarstofa + internettölvur).

Eitt af internetverkefnum mínum frá þeim tíma (sjá mynd; eftir stuttan tíma var það með um 1.350 meðlimi) hafði skömmu áður en það hrundi næstum 80.000 notendur – og það á tíma þegar varla nokkur var með eigin nettengingu, eða nokkuð í líkingu við Facebook var yfirhöfuð til. Þess vegna hafði ég á þeim tíma líka ákveðið að opna annan samkomustað í öðrum bæ.

Þegar mansalsmaður kemur í veg fyrir...

Því miður hafði ég valið bæ þar sem leigusalinn reyndist vera mansalsmaður og (síðar dæmdur) morðingi. Á þessum tíma missti ég allt sem hægt er að missa af (veraldlegum) eigum. Stofuna, samkomustaðina, fyrirtækin.

Verst var að mansalsmaðurinn elti mig þvert yfir Austurríki, af því að ég vissi um aðstæðurnar. Ég var því á flótta og get í dag vel skilið hvernig mörgum þýskunemendum líður sem eru eða hafa verið ofsóttir af árásaraðilum í heimalöndum sínum.

Í tvö ár gat ég varla hreyft legg né lið eða farið um á almannafæri. Óttinn við að vera eltur uppi var of mikill.

Lögreglan aðhafðist fyrst ekkert, en í lok þessara tveggja ára (2010) hafði rannsóknarlögreglumaður samband við mig vegna yfirheyrslu. Ég gat ekki treyst honum. Ég var aðeins tilbúinn að hitta hann undir ströngustu öryggisráðstöfunum.

Sem betur fer fékk ég eftir samtalið við lögreglumanninn tækifæri til að berjast gegn kvíðanum. Skref fyrir skref byrjaði ég að finna fótfestu á ný, eða réttara sagt að finna nýja. Bore-out-heilkenni var greiningin á þeim tíma. Ástand sem er enn í dag mjög hættulegt fyrir mig: óttinn við að deyja úr leiðindum. Hvers kyns vanafesta gæti verið banvæn fyrir mig.

Tilfinning um tilgangsleysi?

Barátta mín gegn tilgangsleysinu var greinilega hafin. Í fyrstu velti ég mikið fyrir mér tilgangi og tilgangsleysi þess að vera til – en líka þess að vera horfinn.

Ég skráði mig, alveg opinberlega, sem sjálfstætt starfandi listamann sem veltir fyrir sér tilgangi og tilgangsleysi tilverunnar. Ég innritaði mig í kvöldmenntaskóla fyrir fullorðna til að dreifa huganum.

Því miður rakst ég þar á formgerðir sem létu eins og nútímamiðlar á borð við internetið væru ekki til. Spurningar, einkum spurningar um verkefni og kröfur, voru óvelkomnar. Frá sjónarhóli dagsins í dag lærði ég þar hvernig ég vil alls ekki vera sem kennari.

Kvöldmenntaskólinn átti að taka 8 annir. Á fyrstu tveimur önnunum hafði ég lokið helmingi allra námseininga. Þegar ég var beðinn um að fara hægar varð mér of leiðinlegt, svo ég tók á 3 vikum þau viðbótarpróf sem þurfti fyrir nám í Multi-Media-Art sem ég hafði bitið í mig að fara í. Það þoldi ég ekki heldur:

Þar snerist þetta hvorki um list né um margmiðlun. Þar snerist þetta um auglýsingar (en stofuna hafði ég þegar skilið eftir; mig langaði ekki lengur að ljúga vörum inn í hausinn á fólki) og um vinnubýflugur með háskólagráðu sem sem handbendi kvikmynda-, auglýsinga- og markaðsiðnaðarins eiga að framkvæma skipanir, og þar sem sköpunargáfan ræðst af skapi yfirmanns en ekki af viðskiptavinunum. Í grunninn er þetta örugglega spennandi svið, en það var ekkert fyrir mig (lengur). Svo mig langaði enn og aftur í tilbreytingu.

Nýtt umhverfi

Þegar ég hafði kvatt University of Applied Sciences rakst ég á auglýsingu frá Bildungsförderungsinstitut (BFI) í Salzburg þar sem kynnt var diplómanám.

Fyrst tók ég alls ekki eftir því sem snerti diplómanámið; það eina sem vakti athygli mína var nafn kennarans. Hún hafði verið þýskukennarinn þegar ég tók viðbótarprófin. Ég kynnti mér tilboðið betur og komst að því að það snerist um þýsku sem erlent mál og þýsku sem annað mál.

Þegar ég las dagskrá diplómanámsins betur uppgötvaði ég æ fleiri svið sem heilluðu mig. Eftir að ég hafði skráð mig gat ég sameinað og nýtt allt sem ég hafði lært og upplifað fram að því.

Spoiler: Með „og teymi“ er nú líka átt við mig. ☺️

Þýskunámskeið í sjónvarpi, á YouTube, á Facebook og víðar...

Eftir að diplómanáminu lauk opnuðust áhugaverð ný tækifæri.

Gerhard og ég hönnuðum B1-námskeið fyrir þátttakendur (þáttaraðir: B1.1 og B1.2) sem var sent út í sjónvarpi, og auk þess stofnaði ég YouTube-rás og Facebook-rás. Í hverri viku eru nokkur tækifæri til að taka ókeypis þátt í opnum kennslustundum, sem eru fjármagnaðar úr eigin vasa.

Horfa á sjónvarpsefnið

Sumir notendur eru rásarmeðlimir á YouTube og hjálpa mér að borga internetkostnaðinn. Í hverri viku eru hundruð texta leiðréttir og fólk alls staðar að úr heiminum studd í námi sínu. Nú er líka hægt að taka einkatíma (gegn gjaldi).

Hvort sem um er að ræða miðlahönnun eða kennslu, þá er nú líka áhugi á að skoða sjónarhorn mitt í vísindalegu samhengi:

Horfa á fyrirlesturinn

Auk þess hlaut ég verðlaunin „Mállaus vegna fólksflutninga“ (Sprachlos durch Migration) frá Salzburgborg og kennaraháskólanum (PH Stefan Zweig) fyrir margmiðlunarlistaverkefni:

Lesa upprunalegu greinina eftir Lisu Gold

Hér geturðu horft á myndina sem hlaut verðlaunin:

Að fást við efnið mállausleika sýndi mér hversu mikið allt þetta hafði snert mig sjálfan. Fyrir mig persónulega var þetta ótrúlega mikilvægt verkefni, og það hlaut mikla viðurkenningu fyrir vikið.

Þakklæti

Allt þetta – og margt fleira – fyllir mig þakklæti, gleði og sælu. Mig langar gjarnan að gefa eitthvað af því til baka. Af og til langar mig að bæta við þetta „um mig“. Þess vegna er ég líka mjög forvitinn að sjá hvað framtíðin ber í skauti sér fyrir þátttakendurna og mig á þessum vettvangi.

Í bili óska ég þér góðrar skemmtunar við að læra, æfa og taka þátt!

Kærar kveðjur og allt það besta,

Johannes - "JoPhi" - Hinterberger
Þjálfari og kennari í DaF/DaZ (þýsku sem erlendu máli/öðru máli) með diplóma

Sérsvið:

• rafræn kennsla,
• rafrænt nám,
• kennsla á netinu (einkakennsla, hópur, fjöldi)

PS: Einkalíf

Já, ég á slíkt. Þeir sem taka þátt í kennslustundum mínum fá líka að vita eitthvað um það. Mér finnst ekkert sérstaklega sniðugt að setja einfaldlega allt á eina síðu, því ég elska persónuleg samskipti.