Johannes Hinterberger
Afero de pasio
Esti trejnisto de la germana, kaj ankaŭ docento de la germana kiel fremda kaj dua lingvo (DaF/DaZ), estas unu el miaj plej grandaj pasioj.
Mi instruas lernantojn el la tuta mondo. Min fascinas precipe la miskomprenoj, kiuj povas estiĝi pro la komunikado. Do mi supozas, ke ĝuste tio devas esti unu el la kialoj, kial min aparte kaptas la gramatiko de la germana lingvo kaj la eblecoj por nuancita esprimado.
Miaj kursanoj rapide rimarkas, ke mi rigardas la strukturojn de la germana gramatiko en maniero, kiu ne ĉiam kongruas kun la klasikaj lernomaterialoj.
Por mi ekzemple demando, al kiu oni povas respondi per jes aŭ ne, neniam komenciĝas ĉe la pozicio 1, sed ĉiam ĉe la dua pozicio. Simple mankas la pozicio 1, kiu aperas nur en demandoj, al kiuj oni ne povas respondi per jes aŭ ne. Kiel iu, kiu ankaŭ regas unu aŭ alian programlingvon, mi ofte vidas strukturojn „meta-metalingve“. Al la ĉagreno de kelkaj kolegoj. *pardonon.
Sed kiel ĉio komenciĝis?
Antaŭ ĉirkaŭ 13,768 miliardoj da jaroj, iom pli aŭ malpli — la scienco tre ŝatas disputi pri tio (kaj mi certe ne enmiksiĝos!) — la universo laŭdire estiĝis, aŭ estis kreita de Dio. Ĉiuokaze ekde tiam okazis sufiĉe multe.
Iun tagon miaj gepatroj konatiĝis. Unue naskiĝis miaj du gefratoj. Iom poste mi. Kiel bebo mi certe multe kriaĉis. Mian infanaĝon mi pasigis feliĉe en tiel nomata foirurbeto, kiu — dum mi kreskis tie — estis deklarita urbo. Tie mi vizitis la bazlernejon (la tiel nomatan Volksschule kaj poste mezlernejon kun muzika fokuso) kaj la komercan lernejon. Tuj estis klare, ke mi nepre volas iĝi sekretario, ĉar la alternativo, elektristo, kiun mi provis kiel feria laboro dum la komerca lernejo, simple ne allogis min. Sed, kiel volis la sorto, ĉio iris alie.
Kiam mi komencis mian unuan laborpostenon, mi estis superfeliĉa. Tie oni tute tro pagis por tre simplaj taskoj. Tiam mi laboris kiel „Assistance of the Assistance of the Area Manager West“ por „Die Gelben Seiten“ (la Flavaj Paĝoj) en Salzburgo. Tio iĝis eĉ pli bona, kiam la „Assistance of the Area Manager West“ eksiĝis kaj mi ricevis ŝian postenon. Kelkajn jarojn poste tiu laboro iĝis tro enuiga por mi. Mi bone komprenis, kial la „Assistance of the Area Manager West“ foriris.
Deziro al ŝanĝo
Mi sopiris al ŝanĝo. Post sovaĝa okazlaborado kaj vere ekstrema fazo (jes, mi ofte scias, pri kio vi parolas), mi laboris por dissenda firmao. Unue en la vokcentro kaj poste en merkatado. Mi venkis en firmaa konkurso pri kreiva ideo kaj tial ricevis la proponon ŝanĝi fakon.
Volonte mi akceptis tiun ŝancon. Tie mi malkovris mian pasion por teknikaj strukturoj kaj por la tiel nomata listoperado (list broking), kiun oni popole nomas ankaŭ vendado de adresoj, kvankam tio ne tute ĝustas. En la firmao mi lernis SAS (Statistic Analyzing System) kaj kune kun ĝi SQL, kaj en mia libertempo mi volis scii ĉion pri HTML. Kelkajn jarojn poste mi fariĝis memstara kun plurmedia agentejo. Tie gravis la ĝusta komunikado; merkata komunikado.
Krom la plurmedia agentejo, kiu organizis preskaŭ ĉion de retejoj, klasika reklamo ĝis eventoj, mi tiam ankaŭ malfermis malgrandan renkontejon, kiu plenigis mankon, kiun mia tiama loĝloko en Karintio nepre bezonis (kopiejo + interretaj terminaloj).
Unu el miaj tiamaj retprojektoj (vidu la bildon; post mallonga tempo ĝi havis ĉ. 1350 membrojn) havis mallonge antaŭ sia kolapso eĉ preskaŭ 80 000 uzantojn — kaj tio en tempo, kiam apenaŭ iu havis propran interretan konekton aŭ ekzistis io kiel Facebook. Tial mi tiam ankaŭ decidis malfermi plian renkontejon en alia loko.
Kiam homkomercisto enmiksiĝas...
Bedaŭrinde mi tiam elektis lokon, kies luiganto montriĝis homkomercisto kaj (intertempe kondamnita) murdisto. En tiu tempo mi perdis ĉion, kion oni povas perdi el (mondaj) posedaĵoj. La agentejon, la renkontejojn, la komercojn.
La plej malbona estis, ke la homkomercisto persekutis min tra la tuta Aŭstrio, ĉar mi sciis pri la cirkonstancoj. Do mi estis fuĝanta, kaj hodiaŭ mi bone komprenas, kiel fartas multaj lernantoj de la germana, kiujn agresantoj persekutas aŭ persekutis en iliaj devenlandoj.
Dum du jaroj mi apenaŭ povis movi fingron aŭ moviĝi publike. Tro granda estis la timo de la persekutado.
La polico unue restis neaktiva, sed ĉe la fino de tiuj du jaroj (2010) kriminala oficisto kontaktis min por pridemandado. Mi ne povis fidi lin. Nur kun ekstremaj sekurigaj antaŭzorgoj mi pretis renkonti lin.
Feliĉe post la interparolo kun la oficisto mi havis la eblon batali kontraŭ miaj timstatoj. Paŝon post paŝo mi komencis reorientiĝi, aŭ nove orientiĝi. Bored-out-sindromo estis la diagnozo tiutempe. Stato, kiu eĉ hodiaŭ ankoraŭ estas tre danĝera por mi: la timo morti pro enuo. Ajna rutino povus esti mortiga por mi.
Sento de sensenceco?
Mia batalo kontraŭ la sensenceco evidente komenciĝis. Komence mi multe okupiĝis pri la senco kaj sensenco de la ekzisto, sed ankaŭ de la foresto.
Mi tre oficiale registriĝis kiel sendependa artisto, kiu pripensas la sencon kaj sensencon de la ekzisto. Mi enskribiĝis en vesperan gimnazion por distri miajn pensojn.
Bedaŭrinde tie mi renkontis strukturojn, kiuj ŝajnigis, ke ne ekzistas modernaj amaskomunikiloj kiel la interreto. Demandoj, precipe pridemandoj pri taskoj kaj postuloj, estis nedezirataj. El hodiaŭa perspektivo mi tie lernis, kia mi kiel instruisto neniel volas esti.
La vespera gimnazio estis planita por 8 semestroj. En la unuaj du semestroj mi finis duonon de ĉiuj moduloj. Kiam oni petis min pli malrapide progresi, tio iĝis tro enuiga por mi, do en 3 semajnoj mi faris tiujn aldonajn ekzamenojn, kiuj estis necesaj por studo de Multi-Media-Art, kiun mi nepre volis. Ankaŭ tion mi ne eltenis:
Tie temis nek pri arto, nek pri plurmedio. Tie temis pri reklamo (sed la agentejon mi jam postlasis; mi ne plu emis mensogi produktojn en la kapojn de homoj) kaj pri laboraj abeloj kun akademia grado, kiuj kiel helpantoj de la filma, reklama kaj merkatada industrioj devas plenumi ordonojn, kaj kies kreivo dependas de la humoro de estro, sed ne de la klientoj. Principe tio certe estas interesa kampo, sed por mi ĝi ne (plu) taŭgis. Do denove mi sopiris al ŝanĝo de medio.
Nova medio
Kiam mi adiaŭis la University of Applied Sciences, mi trovis anoncon de la Bildungsförderungsinstitut (BFI) en Salzburgo, kiu reklamis diplomkurson.
Unue mi eĉ ne rimarkis la diplomkurson; al mi simple frapis la okulon la nomo de la docentino. Ŝi estis la docentino de la germana, kiam mi faris la aldonajn ekzamenojn. Mi interesiĝis pli detale pri la oferto kaj konstatis, ke temas pri la germana kiel fremda lingvo kaj la germana kiel dua lingvo.
Legante pli detale la programon de la diplomkurso, mi malkovris pli kaj pli da temaj kampoj, kiuj fascinis min. Post mia aliĝo mi povis kombini kaj alporti ĉion, kion mi ĝis tiam lernis kaj travivis.
Spoilero: Per „kaj teamo“ intertempe estas ankaŭ mi. ☺️
Germanaj kursoj en televido, en YouTube, en Facebook kaj aliloke...
Post la fino de la diplomkurso venis interesaj novaj eblecoj.
Gerhard kaj mi kreis por kursanoj B1-kurson (sezonoj: B1.1 kaj B1.2), kiu estis elsendita en televido, krome mi fondis YouTube- kaj Facebook-kanalon. Ĉiusemajne estas kelkaj eblecoj senpage partopreni publikajn lecionojn, kiujn mi financas el mia propra poŝo.
Kelkaj uzantoj estas kanalmembroj en YouTube kaj helpas, ke mi povu pagi la kostojn de la interreto. Ĉiusemajne centoj da tekstoj estas korektataj kaj homoj el la tuta mondo estas subtenataj dum la lernado. Intertempe ankaŭ eblas partopreni privatajn lecionojn (pagendajn).
Ĉu amaskomunikila kreado aŭ instruado, intertempe ekzistas ankaŭ intereso rigardi mian vidpunkton el scienca kunteksto:
Krome la urbo Salzburgo kaj la pedagogia altlernejo (PH Stefan Zweig) aljuĝis al mi la premion „Sprachlos durch Migration“ („Senvorta pro migrado“) por plurmedia arta projekto:
Legi la originalan artikolon de Lisa Gold
Ĉi tie vi povas spekti la premiitan filmon:
Okupiĝi pri la temo de senvorteco montris al mi, kiom ĉio ĉi ankaŭ min mem tuŝis. Por mi persone ĝi estis nekredeble grava projekto, kiu per tio ricevis grandan estimon.
Dankemo
Ĉio ĉi – kaj ankoraŭ multe pli – plenigas min per dankemo, ĝojo kaj feliĉego. Mi volonte redonus iom el tio. De tempo al tempo mi volas ankoraŭ plivastigi ĉi tiun „pri mi“. Tial mi ankaŭ tre scivolas, kio atendas la kursanojn kaj min estonte en ĉi tiu platformo.
Por la momento mi deziras al vi multan plezuron dum lernado, ekzercado kaj partoprenado!
Korajn salutojn kaj ĉion plej bonan,
Johannes - "JoPhi" - Hinterberger
Diplomita trejnisto kaj docento de DaF/DaZ (germana kiel fremda/dua lingvo)
Fakoj:
- E-instruado,
- E-lernado,
- Reta instruado (unuope, grupe, amase)
PS: Privata vivo
Jes, mi havas. Kiu partoprenas miajn lecionojn, ankaŭ ekscias iom pri ĝi. Afiŝi simple ĉion tute en unu paĝo mi ne trovas aparte bona, ĉar mi amas la personan kontakton.