Γιοχάνες Χίντερμπεργκερ

Ζήτημα πάθους

Το να είμαι εκπαιδευτής γερμανικών, καθώς και διδάσκων της γερμανικής ως ξένης ή ως δεύτερης γλώσσας (DaF/DaZ), είναι ένα από τα μεγαλύτερα πάθη μου.

Διδάσκω μαθητές από όλο τον κόσμο. Με γοητεύουν κυρίως οι παρεξηγήσεις που μπορούν να προκύψουν μέσα από την επικοινωνία. Έτσι υποθέτω ότι αυτός ακριβώς πρέπει να είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους με συναρπάζουν ιδιαίτερα η γραμματική της γερμανικής γλώσσας και οι δυνατότητες για διαφοροποιημένη έκφραση.

Οι συμμετέχοντες στα μαθήματά μου καταλαβαίνουν γρήγορα ότι βλέπω τις δομές της γερμανικής γραμματικής με έναν τρόπο που δεν συμπίπτει πάντα με το κλασικό εκπαιδευτικό υλικό.

Για μένα, για παράδειγμα, μια ερώτηση που μπορεί να απαντηθεί με ναι ή όχι δεν ξεκινά ποτέ στη θέση 1, αλλά πάντα στη δεύτερη θέση. Απλώς λείπει η θέση 1, η οποία εμφανίζεται μόνο σε ερωτήσεις που δεν μπορούν να απαντηθούν με ναι ή όχι. Ως κάποιος που κατέχει και καμιά γλώσσα προγραμματισμού, βλέπω συχνά τις δομές "μετα-μεταγλωσσικά". Προς λύπη ορισμένων συναδέλφων. *συγγνώμη.

Πώς ξεκίνησαν όμως όλα;

Πριν από περίπου 13,768 δισεκατομμύρια χρόνια, λίγο πάνω λίγο κάτω – η επιστήμη λατρεύει να διαφωνεί γι' αυτό (δεν πρόκειται με τίποτα να ανακατευτώ!) –, λέγεται ότι δημιουργήθηκε το σύμπαν ή ότι το έπλασε ο Θεός. Από τότε, πάντως, έχουν συμβεί αρκετά πράγματα.

Σε κάθε περίπτωση, μια μέρα γνωρίστηκαν οι γονείς μου. Πρώτα ήρθαν στον κόσμο τα δύο αδέλφια μου. Λίγο αργότερα εγώ. Ως μωρό σίγουρα τσίριζα πολύ. Πέρασα ευτυχισμένα τα παιδικά μου χρόνια σε μια λεγόμενη κωμόπολη, η οποία – ενώ μεγάλωνα εκεί – ανακηρύχθηκε πόλη. Εκεί πήγα στο σχολείο βασικής εκπαίδευσης (το λεγόμενο δημοτικό και το γυμνάσιο μουσικής κατεύθυνσης), καθώς και στην εμπορική σχολή. Ήταν αμέσως ξεκάθαρο ότι ήθελα οπωσδήποτε να γίνω γραμματέας, αφού η εναλλακτική του ηλεκτρολόγου, που είχα δοκιμάσει ως καλοκαιρινή δουλειά κατά τη διάρκεια της εμπορικής σχολής, απλώς δεν με είχε ενθουσιάσει. Όμως, όπως το ήθελε η μοίρα, όλα ήρθαν αλλιώς.

Όταν ξεκίνησα την πρώτη μου δουλειά, ήμουν πανευτυχής. Εκεί η αμοιβή για πολύ απλές εργασίες ήταν υπερβολικά υψηλή. Τότε δούλευα ως "Assistance of the Assistance of the Area Manager West" για τις "Κίτρινες Σελίδες" στο Σάλτσμπουργκ. Αυτό έγινε ακόμα καλύτερο όταν η "Assistance of the Area Manager West" παραιτήθηκε και πήρα εγώ τη θέση της. Λίγα χρόνια αργότερα, αυτή η δουλειά μού έγινε πολύ βαρετή. Καταλάβαινα πολύ καλά γιατί είχε φύγει η "Assistance of the Area Manager West".

Επιθυμία για αλλαγή

Λαχταρούσα μια αλλαγή. Μετά από άγριες περιστασιακές δουλειές και μια πραγματικά ακραία φάση (ναι, συχνά ξέρω για τι μιλάτε), δούλεψα για μια εταιρεία πωλήσεων δι' αλληλογραφίας. Αρχικά στο τηλεφωνικό κέντρο και έπειτα στο μάρκετινγκ. Είχα κερδίσει έναν εσωτερικό διαγωνισμό της εταιρείας για μια δημιουργική ιδέα και γι' αυτό είχα πάρει την πρόταση να μετακινηθώ.

Άρπαξα ευχαρίστως αυτή την ευκαιρία. Εκεί ανακάλυψα το πάθος μου για τις τεχνικές δομές και για το λεγόμενο list broking, που στην καθομιλουμένη ονομάζεται και πώληση διευθύνσεων, αν και αυτό δεν ισχύει ακριβώς. Στην εταιρεία έμαθα SAS (Statistic Analyzing System) και, σε συνδυασμό με αυτό, SQL, ενώ στον ελεύθερο χρόνο μου ήθελα να μάθω τα πάντα για την HTML. Λίγα χρόνια αργότερα έγινα αυτοαπασχολούμενος με ένα πρακτορείο πολυμέσων. Εκεί το ζητούμενο ήταν η σωστή επικοινωνία· η επικοινωνία της αγοράς.

Εκτός από το πρακτορείο πολυμέσων, που οργάνωνε σχεδόν τα πάντα, από ιστοσελίδες και κλασική διαφήμιση μέχρι εκδηλώσεις, είχα ανοίξει τότε και ένα μικρό σημείο συνάντησης, το οποίο κάλυπτε ένα κενό που ο τότε τόπος διαμονής μου στην Καρινθία χρειαζόταν οπωσδήποτε (φωτοτυπείο + τερματικά ίντερνετ).

Ένα από τα τότε διαδικτυακά μου έργα (βλ. εικόνα, μετά από λίγο καιρό είχε περίπου 1350 μέλη) είχε λίγο πριν από την κατάρρευσή του σχεδόν 80.000 χρήστες, και μάλιστα σε μια εποχή που σχεδόν κανείς δεν είχε δική του σύνδεση στο ίντερνετ ούτε υπήρχε καν κάτι σαν το Facebook. Γι' αυτό είχα αποφασίσει τότε να ανοίξω άλλο ένα σημείο συνάντησης σε έναν άλλο τόπο.

Όταν παρεμβαίνει ένας διακινητής ανθρώπων...

Δυστυχώς, τότε είχα επιλέξει έναν τόπο του οποίου ο εκμισθωτής αποδείχτηκε διακινητής ανθρώπων και (στο μεταξύ καταδικασμένος) δολοφόνος. Εκείνη την περίοδο έχασα ό,τι μπορεί να χάσει κανείς σε (εγκόσμια) υπάρχοντα. Το πρακτορείο, τα σημεία συνάντησης, τις επιχειρήσεις.

Το χειρότερο ήταν ότι, επειδή γνώριζα τις συνθήκες, ο διακινητής με καταδίωκε σε όλη την Αυστρία. Έτσι ήμουν σε φυγή, και σήμερα μπορώ να καταλάβω καλά πώς νιώθουν πολλοί μαθητές γερμανικών που καταδιώκονται και καταδιώκονταν από επιτιθέμενους στις πατρίδες τους.

Για δύο χρόνια σχεδόν δεν μπορούσα να κουνήσω το δαχτυλάκι μου ή να κυκλοφορήσω δημόσια. Ο φόβος της καταδίωξης ήταν πολύ μεγάλος.

Η αστυνομία αρχικά έμεινε αδρανής, όμως στο τέλος αυτών των δύο ετών (2010) ένας αστυνομικός της δίωξης εγκλήματος επικοινώνησε μαζί μου για μια ανάκριση. Δεν μπορούσα να τον εμπιστευτώ. Μόνο με ακραία μέτρα ασφαλείας ήμουν διατεθειμένος να συναντηθώ μαζί του.

Ευτυχώς, μετά τη συζήτηση με τον αστυνομικό είχα τη δυνατότητα να καταπολεμήσω τις κρίσεις άγχους μου. Βήμα βήμα άρχισα να προσανατολίζομαι ξανά, ή μάλλον από την αρχή. Σύνδρομο bored-out ήταν η διάγνωση τότε. Μια κατάσταση που ακόμα και σήμερα είναι πολύ επικίνδυνη για μένα: ο φόβος να πεθάνω από βαρεμάρα. Κάθε ρουτίνα θα μπορούσε να είναι θανατηφόρα για μένα.

Ένα αίσθημα ματαιότητας;

Ο αγώνας μου ενάντια στη ματαιότητα είχε προφανώς αρχίσει. Στην αρχή ασχολήθηκα πολύ με το νόημα και το παράλογο της ύπαρξης, αλλά και της ανυπαρξίας.

Καταχωρίστηκα κατά τα πλέον επίσημα ως ελεύθερος καλλιτέχνης που εξετάζει το νόημα και το παράλογο της ύπαρξης. Γράφτηκα στο εσπερινό λύκειο για να πάει το μυαλό μου αλλού.

Δυστυχώς, εκεί συνάντησα δομές που έκαναν σαν να μην υπήρχαν σύγχρονα μέσα, όπως το ίντερνετ. Οι ερωτήσεις, και ιδιαίτερα οι διευκρινιστικές ερωτήσεις για τις εργασίες/οδηγίες, ήταν ανεπιθύμητες. Από τη σημερινή σκοπιά, εκεί έμαθα πώς σε καμία περίπτωση δεν θέλω να είμαι ως εκπαιδευτικός.

Το εσπερινό λύκειο ήταν σχεδιασμένο για 8 εξάμηνα. Στα δύο πρώτα εξάμηνα είχα ολοκληρώσει τις μισές από όλες τις ενότητες. Όταν μου ζήτησαν να το πάρω πιο αργά, αυτό μου φάνηκε πολύ βαρετό, γι' αυτό μέσα σε 3 εβδομάδες έδωσα εκείνες τις συμπληρωματικές εξετάσεις που χρειάζονταν για σπουδές Multi-Media-Art, τις οποίες είχα βάλει οπωσδήποτε στο μυαλό μου. Ούτε αυτό το άντεξα:

Εκεί δεν ήταν το θέμα η τέχνη, ούτε τα πολυμέσα. Ήταν η διαφήμιση (το πρακτορείο όμως το είχα ήδη αφήσει πίσω μου, δεν είχα πια καμία διάθεση να πασάρω με ψέματα προϊόντα στους ανθρώπους) και οι εργάτριες μέλισσες με ακαδημαϊκό τίτλο, που ως εκτελεστικά όργανα της βιομηχανίας του κινηματογράφου, της διαφήμισης και του μάρκετινγκ πρέπει να εκτελούν εντολές και των οποίων η δημιουργικότητα εξαρτάται από τις διαθέσεις ενός προϊσταμένου, όχι όμως από τους πελάτες. Κατά βάση, αυτό είναι σίγουρα ένα συναρπαστικό πεδίο, αλλά για μένα δεν ήταν (πια). Έτσι λαχταρούσα ξανά να αλλάξω ταπετσαρία.

Μια νέα ταπετσαρία

Όταν αποχαιρέτησα το University Of Applied Sciences, έπεσα πάνω σε μια αγγελία του Ινστιτούτου Προώθησης της Εκπαίδευσης (BFI) στο Σάλτσμπουργκ, στην οποία διαφημιζόταν ένα πρόγραμμα κατάρτισης με δίπλωμα.

Στην αρχή δεν πρόσεξα καθόλου το πρόγραμμα, μου τράβηξε απλώς την προσοχή το όνομα της διδάσκουσας. Ήταν η καθηγήτρια γερμανικών όταν έδινα τις συμπληρωματικές εξετάσεις. Ενδιαφέρθηκα περισσότερο για την προσφορά και διαπίστωσα ότι αφορούσε τη γερμανική ως ξένη γλώσσα και τη γερμανική ως δεύτερη γλώσσα.

Διαβάζοντας πιο προσεκτικά τις θεματικές ενότητες του προγράμματος, ανακάλυπτα όλο και περισσότερα πεδία που με γοήτευαν. Αφού γράφτηκα, μπόρεσα να συνδυάσω και να αξιοποιήσω όλα όσα είχα μάθει και ζήσει μέχρι τότε.

Spoiler: Με το "και ομάδα" εννοούμαι πλέον κι εγώ. ☺️

Μαθήματα γερμανικών στην τηλεόραση, στο YouTube, στο Facebook και αλλού...

Μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος προέκυψαν ενδιαφέρουσες νέες ευκαιρίες.

Ο Gerhard κι εγώ δημιουργήσαμε για τους συμμετέχοντες ένα μάθημα B1 (κύκλοι: B1.1 και B1.2), που μεταδόθηκε στην τηλεόραση· επιπλέον, ίδρυσα ένα κανάλι στο YouTube και ένα στο Facebook. Κάθε εβδομάδα υπάρχουν αρκετές δυνατότητες δωρεάν συμμετοχής σε δημόσια μαθήματα, τα οποία χρηματοδοτούνται από ιδιωτική τσέπη.

Δες το τηλεοπτικό περιεχόμενο

Ορισμένοι χρήστες είναι μέλη του καναλιού στο YouTube και βοηθούν ώστε να μπορώ να πληρώνω τα τέλη για το ίντερνετ. Κάθε εβδομάδα διορθώνονται εκατοντάδες κείμενα και άνθρωποι από όλο τον κόσμο υποστηρίζονται στη μάθηση. Πλέον υπάρχει και η δυνατότητα συμμετοχής σε ιδιαίτερα μαθήματα (επί πληρωμή).

Είτε πρόκειται για σχεδιασμό μέσων είτε για διδασκαλία, στο μεταξύ υπάρχει ενδιαφέρον να εξεταστεί η οπτική μου και μέσα από επιστημονικό πλαίσιο:

Δες την ομιλία

Επιπλέον, για ένα πολυμεσικό καλλιτεχνικό έργο μού απονεμήθηκε το βραβείο "Άφωνοι μέσω της μετανάστευσης" από την πόλη του Σάλτσμπουργκ και την Παιδαγωγική Ακαδημία (PH Stefan Zweig):

Δες το πρωτότυπο άρθρο της Lisa Gold

Εδώ μπορείς να δεις την ταινία που βραβεύτηκε:

Η ενασχόληση με το θέμα της αφωνίας μού έδειξε πόσο πολύ όλο αυτό με είχε αγγίξει και προσωπικά. Για μένα προσωπικά ήταν ένα απίστευτα σημαντικό έργο, το οποίο έτσι έτυχε μεγάλης εκτίμησης.

Ευγνωμοσύνη

Όλα αυτά – και πολλά ακόμα – με γεμίζουν ευγνωμοσύνη, χαρά και ευδαιμονία. Θα ήθελα πολύ να δώσω κάτι πίσω. Από καιρό σε καιρό θα ήθελα να επεκτείνω αυτό το "σχετικά με μένα". Γι' αυτό ανυπομονώ πολύ να δω τι θα περιμένει τους συμμετέχοντες κι εμένα στο μέλλον σε αυτή την πλατφόρμα.

Για την ώρα σού εύχομαι να περάσεις υπέροχα μαθαίνοντας, εξασκούμενος και συμμετέχοντας!

Με θερμούς χαιρετισμούς και τις καλύτερες ευχές,

Γιοχάνες «ΤζόΦι» Χίντερμπεργκερ (Johannes - "JoPhi" - Hinterberger)
Διπλωματούχος εκπαιδευτής & διδάσκων DaF/DaZ (γερμανικά ως ξένη/δεύτερη γλώσσα)

Ειδικότητες:

• E-Teaching,
• E-Learning,
• διαδικτυακή διδασκαλία (ατομική, ομαδική, μαζική)

Υ.Γ.: Ιδιωτική ζωή

Ναι, έχω. Όποιος συμμετέχει στα μαθήματά μου μαθαίνει και κάτι γι' αυτήν. Να τα δημοσιεύω απλώς όλα μαζί σε μια σελίδα δεν το βρίσκω ιδιαίτερα ωραίο, γιατί αγαπώ την προσωπική επαφή.