Ёханэс Хінтэрбергер
Справа захаплення
Быць трэнерам па нямецкай мове, а таксама выкладчыкам нямецкай як замежнай і нямецкай як другой мовы (DaF/DaZ) — адно з маіх самых вялікіх захапленняў.
Я навучаю людзей з усяго свету. Найбольш мяне зачароўваюць непаразуменні, якія могуць узнікаць у зносінах. Таму, мяркую, менавіта гэта і павінна быць адной з прычын, чаму мяне асабліва захапляюць граматыка нямецкай мовы і магчымасці для тонкага, дыферэнцаванага выказвання думак.
Мае ўдзельнікі хутка заўважаюць, што я гляджу на структуры нямецкай граматыкі так, што гэта не заўсёды супадае з класічнымі навучальнымі матэрыяламі.
Напрыклад, для мяне пытанне, на якое можна адказаць «так» ці «не», ніколі не пачынаецца з пазіцыі 1, а заўсёды з другой пазіцыі. Проста пазіцыі 1 няма — яна сустракаецца толькі ў пытаннях, на якія нельга адказаць «так» ці «не». Як чалавек, які валодае яшчэ і той ці іншай мовай праграмавання, я часта бачу структуры «мета-метамоўна». На засмучэнне некаторых калег. *прабачце.
Але як усё пачыналася?
Прыкладна 13,768 мільярда гадоў таму, плюс-мінус — навука вельмі любіць пра гэта спрачацца (і я ні за што на свеце ў гэта не ўмяшаюся!), — узнік Сусвет або ён быў створаны Богам. З таго часу, ва ўсякім разе, адбылося даволі шмат чаго.
Як бы там ні было, аднойчы пазнаёміліся мае бацькі. Спачатку на свет з'явіліся двое маіх братоў і сясцёр. Праз нейкі час — я. Немаўлём я, пэўна, шмат раў. Дзяцінства я шчасліва правёў у так званым гандлёвым мястэчку, якое — пакуль я там рос — атрымала статус горада. Там я хадзіў у школу (так званую пачатковую школу і сярэднюю школу з музычным ухілам), а таксама ў камерцыйнае вучылішча. Адразу стала ясна, што я абавязкова хачу стаць сакратаром, бо альтэрнатыва — прафесія электрыка, якую я паспрабаваў на канікулярнай падпрацоўцы падчас вучобы ў камерцыйным вучылішчы, — мяне проста не запаліла. Але, як распарадзіўся лёс, усё атрымалася інакш.
Калі я заступіў на сваю першую працу, я быў бязмерна шчаслівы. Там за зусім простыя заданні плацілі зусім празмерна. Тады я працаваў як «Assistance of the Assistance of the Area Manager West» у «Жоўтых старонках» у Зальцбургу. Стала яшчэ лепш, калі «Assistance of the Area Manager West» звольнілася і я атрымаў яе пасаду. Праз некалькі гадоў гэтая праца стала мне занадта нуднай. Я добра разумеў, чаму «Assistance of the Area Manager West» сышла.
Жаданне пераменаў
Я прагнуў пераменаў. Пасля бязладных падпрацовак і сапраўды экстрэмальнага перыяду (так, я часта ведаю, пра што вы гаворыце) я працаваў у кампаніі пасылачнага гандлю. Спачатку ў кол-цэнтры, а потым у маркетынгу. Я перамог ва ўнутраным конкурсе кампаніі, дзе гаворка ішла пра крэатыўную ідэю, і таму атрымаў прапанову перайсці.
Я ахвотна скарыстаўся гэтым шанцам. Там я адкрыў у сабе захапленне тэхнічнымі структурамі і так званым лістброкінгам, які ў народзе яшчэ называюць продажам адрасоў, хоць гэта не зусім так. У кампаніі я вывучыў SAS (Statistic Analyzing System), а разам з ім SQL, а ў вольны час хацеў ведаць усё пра HTML. Праз некалькі гадоў я заснаваў уласную справу — мультымедыйнае агенцтва. Там усё залежала ад правільнай камунікацыі; рынкавай камунікацыі.
Акрамя мультымедыйнага агенцтва, якое арганізоўвала амаль усё — ад вэб-сайтаў і класічнай рэкламы да мерапрыемстваў, — я тады адкрыў яшчэ невялікае месца сустрэч, якое запоўніла прагал, што так востра адчуваўся ў маім тагачасным месцы жыхарства ў Карынтыі (капіцэнтр + інтэрнэт-тэрміналы).
Адзін з маіх тагачасных інтэрнэт-праектаў (гл. малюнак, праз кароткі час у ім было каля 1350 удзельнікаў) незадоўга да краху налічваў нават амаль 80 000 карыстальнікаў, і гэта ў час, калі амаль ні ў кога не было ўласнага падключэння да інтэрнэту, а нічога падобнага да Facebook наогул не існавала. Таму тады я і вырашыў адкрыць яшчэ адно месца сустрэч у іншым населеным пункце.
Калі ўмешваецца гандляр людзьмі...
На жаль, тады я выбраў месца, арандадаўца якога аказаўся гандляром людзьмі і (пазней асуджаным) забойцам. За гэты час я страціў усё, што толькі можна страціць з (зямной) маёмасці. Агенцтва, месцы сустрэч, бізнес.
Горш за ўсё было тое, што гандляр людзьмі пераследаваў мяне па ўсёй Аўстрыі, бо я ведаў пра абставіны. Так я апынуўся ва ўцёках і сёння добра разумею, як адчуваюць сябе многія, хто вывучае нямецкую і каго пераследавалі і пераследуюць агрэсары на іх радзіме.
Два гады я ледзь мог паварушыць пальцам ці з'явіцца на людзях. Занадта вялікім быў страх пераследу.
Паліцыя спачатку бяздзейнічала, але напрыканцы гэтых двух гадоў (2010) са мной звязаўся супрацоўнік крымінальнай паліцыі дзеля допыту. Давяраць яму я не мог. Сустрэцца з ім я быў гатовы толькі пры надзвычайных мерах бяспекі.
На шчасце, пасля размовы з супрацоўнікам у мяне з'явілася магчымасць змагацца са сваімі прыступамі страху. Крок за крокам я пачаў зноў — ці па-новаму — арыентавацца ў жыцці. Дыягназ на той момант гучаў так: сіндром бораўту (Bored-out). Стан, які нават сёння вельмі небяспечны для мяне: страх памерці ад нуды. Любая руціна можа стаць для мяне смяротнай.
Адчуванне бессэнсоўнасці?
Мая барацьба з бессэнсоўнасцю, відаць, пачалася. Спачатку я шмат разважаў пра сэнс і бязглуздасць быцця, а таксама небыцця.
Я цалкам афіцыйна зарэгістраваўся як вольны мастак, які разглядае сэнс і бязглуздасць быцця. Я запісаўся ў вячэрнюю гімназію, каб адцягнуцца.
На жаль, там я натрапіў на структуры, якія рабілі выгляд, быццам сучасных медыя, як інтэрнэт, не існуе. Пытанні, асабліва ўдакладняльныя пытанні пра заданні/патрабаванні, былі непажаданыя. З сённяшняга пункту гледжання я навучыўся там таму, якім я як выкладчык ні ў якім разе не хачу быць.
Вячэрняя гімназія была разлічана на 8 семестраў. За першыя два семестры я здаў палову ўсіх модуляў. Калі мяне папрасілі не спяшацца, мне стала занадта нудна, таму за 3 тыдні я здаў тыя дадатковыя экзамены, якія былі неабходныя для вучобы па спецыяльнасці «мультымедыйнае мастацтва», якую я абавязкова ўбіў сабе ў галаву. Але і гэтага я не вытрымаў:
Гаворка там ішла не пра мастацтва і не пра мультымедыя. Гаворка ішла пра рэкламу (агенцтва я, праўда, ужо пакінуў ззаду, мне больш не хацелася хлусіць людзям у вочы, каб упарыць ім тавары) і пра працоўных пчол з навуковай ступенню, якія як паслухмяныя выканаўцы кіна-, рэкламнай і маркетынгавай індустрыі павінны выконваць загады і чыя крэатыўнасць залежыць ад настрою начальніка, а не ад заказчыкаў. У прынцыпе, гэта, пэўна, захапляльная сфера, але для мяне гэта было не тое (ужо не тое). Таму я зноў захацеў, так бы мовіць, памяняць шпалеры.
Новыя шпалеры
Развітаўшыся з University Of Applied Sciences, я натрапіў на аб'яву Інстытута садзейнічання адукацыі (BFI) у Зальцбургу, дзе рэкламаваўся дыпломны курс.
Спачатку я наогул не заўважыў, што гаворка ідзе пра дыпломны курс, — мне проста кінулася ў вочы імя выкладчыцы. Яна выкладала нямецкую, калі я здаваў дадатковыя экзамены. Я больш падрабязна зацікавіўся прапановай і высветліў, што гаворка ідзе пра нямецкую як замежную і нямецкую як другую мову.
Уважлівей чытаючы праграму дыпломнага курса, я адкрываў усё больш тэматычных абласцей, якія мяне зачароўвалі. Пасля таго як я запісаўся, я змог спалучыць і прымяніць усё, чаму навучыўся і што перажыў дагэтуль.
Спойлер: пад «і каманда» цяпер маюся на ўвазе і я. ☺️
Курсы нямецкай на тэлебачанні, на YouTube, на Facebook і не толькі...
Пасля заканчэння дыпломнага курса з'явіліся цікавыя новыя магчымасці.
Мы з Gerhard стварылі для ўдзельнікаў курс узроўню B1 (сезоны: B1.1 і B1.2), які транслявалі па тэлебачанні; акрамя таго, я заснаваў канал на YouTube, а таксама на Facebook. Кожны тыдзень ёсць некалькі магчымасцей бясплатна наведаць адкрытыя ўрокі, якія фінансуюцца з уласнай кішэні.
Некаторыя карыстальнікі з'яўляюцца спонсарамі канала на YouTube і дапамагаюць мне аплачваць інтэрнэт. Кожны тыдзень выпраўляюцца сотні тэкстаў, і людзі з усяго свету атрымліваюць падтрымку ў навучанні. Цяпер ёсць таксама магчымасць наведваць прыватныя ўрокі (платна).
Ці то медыядызайн, ці выкладанне — тым часам з'явілася і цікавасць разгледзець мой погляд у навуковым кантэксце:
Акрамя таго, за мультымедыйны мастацкі праект горад Зальцбург і педагагічны ўніверсітэт (PH Stefan Zweig) уручылі мне прэмію «Без слоў праз міграцыю»:
Тут ты можаш паглядзець фільм, які быў узнагароджаны:
Праца над тэмай безмоўнасці паказала мне, наколькі ўсё гэта тычылася і мяне самога. Для мяне асабіста гэта быў неверагодна важны праект, які дзякуючы гэтаму атрымаў вялікае прызнанне.
Удзячнасць
Усё гэта — і яшчэ шмат іншага — напаўняе мяне ўдзячнасцю, радасцю і шчаслівасцю. Мне вельмі хацелася б нешта з гэтага вярнуць. Час ад часу я хачу дапаўняць гэты раздзел «пра мяне». Таму мне вельмі цікава, што чакае ўдзельнікаў і мяне на гэтай платформе ў будучыні.
А пакуль жадаю табе прыемнага навучання, практыкі і ўдзелу!
Сардэчна вітаю і ўсяго найлепшага,
Ёханэс «ДжоФі» Хінтэрбергер (Johannes - "JoPhi" - Hinterberger)
Дыпламаваны трэнер і выкладчык нямецкай як замежнай/другой мовы (DaF/DaZ)
Спецыялізацыя:
- электроннае выкладанне (E-Teaching),
- электроннае навучанне (E-Learning),
- анлайн-заняткі (індывідуальна, у групе, масава)
PS: Асабістае жыццё
Так, ёсць. Хто наведвае мае заняткі, даведваецца і сёе-тое пра яго. Проста выкласці ўсё запар на адной старонцы — мне не вельмі падабаецца, бо я люблю асабісты кантакт.